Welkom op zeilenomdewereld.nl

Gruissan - Gibraltar

"Buiten het seizoen?", nog steeds, maar nog maar een klein beetje!!!

Eindelijk de oceaan op!

Vrijdag 12 Maart, het is tijd voor een nieuwe poging om richting de Canarische eilanden te komen. Half 4 in de morgen langs de douane voor het uitklaren en wegwezen maar. In het donker met zijn tweeën aan het roer tussen de supertankers en container schepen door de baai van Algeciras op naar de straat. Bij het uitkomen van de baai nog net even een kardinaal boei over het hoofd gezien, hij stond niet op de kaart maar we hadden op tijd door dat het geen vissersbootje was maar een oost kardinaal. Nog even in de vroegte oost en west door elkaar gehaald maar op tijd met een grote boog langs de goede kant gevaren.

Vanaf de baai naar de Atlantic stroompje mee, daarom gingen we zo vroeg weg, bleek een illusie. Geen idee wat er niet klopte, de vorige twee keer hadden we het tij wel goed ingeschat, maar met een snelheid van 3 knopen (IPV 8+) sukkelden we toch nog richting de zon.

Vrijdag rond het middag uur steken we bij Tarifa de straat van Gibraltar over. We melden ons netjes bij "Tarifa Traffic", zeg maar de lucht verkeersleiding van de straat. Voor de derde maal krijgen we te horen dat het voor plezierjachten niet nodig is je aan te melden, maar toch vriendelijk bedankt voor het informeren. Dat wisten we natuurlijk al maar het voordeel is dat als je aangemeld bent, waarbij je je positie, koers en snelheid doorgeeft, ze een oogje in het zeil houden. Normaal moet je een beetje zig zaggen tussen de grote jongens door maar het voordeel van deze keer aanmelden is dat er twee super tankers hun koers verlegden voor ons en we in een rechte lijn kunnen over steken. Het drukke gedeelte van de straat bestaat uit een tweebaansweg. 2NM breed voor westgaand verkeer aan de noordzijde, een vluchtstrook van 0.5NM in het midden waar de grote jongens niet mogen komen en een 2NM brede strook voor oostgaand verkeer aan de zuidkant. Op het smalste stuk bedraagt de afstand tussen Europa en Afrika 7.2 NM, zeg maar 13KM. De noordstrook verloopt voorspoedig waarna we even uitpuffen op de vluchtstrook. Net als op de terugweg van Tangiers worden we in de vluchtstrook weer vergezeld door "Pilot whales", een groep van een stuk of 20 dit keer. Ze liggen daar lekker in het zonnetje en zwemmen een beetje aan de oppervlakte. Een experimentje, even op twee recht af varen, leert dat ze van een bootje van 9.5 meter niet echt onder de indruk zijn, ze schuiven gewoon een paar meter op en lijken zich er niet aan te storen. Dit leverde een mooi filmpje op wat later volgt. De zuidelijke baan verloopt zonder al te veel verkeersdrukte en we zijn wederom uit de Europese wateren!

Langs de Afrikaanse kust vervolgen we onze weg om ter hoogte van Tangiers contact op te nemen met de Orlando die daar nog steeds in de haven ligt te wachten op onderdelen voor de autopilot. Het onderdeeltje blijkt er nog niet te zijn en ze wachten het nog even af. Helaas varen we dus alleen en niet met gezellig twee boten de Atlantic op. Rond de kaap van Marokko staan er nog even steile golven maar zodra deze gerond is wordt de zee een stuk kalmer.

De eerste twee etmalen verlopen rustig. Soms zeilend, soms op de motor varend glijden we langs Noord-Afrika naar het zuiden, langzaam maar zeker gaan de mijlen onder ons door. De windvaan doet het prima, ook met heel weinig wind.

Zondagmiddag steekt de wind op en dit blijkt snel effect te hebben op de zee. In een paar uur veranderd de zee van rustig naar een wirrewar van steile golven. We halen het grootzeil naar beneden en rollen de fok weg tot formaatje zakdoek voor we de nacht in gaan. We varen 40NM uit de kust een stukje boven Safi als het donker begint te worden. We varen voor de wind naar het zuiden en het bootje houdt zich goed. Voordat het helemaal donker is buiten pakken we nog net twee brekende golven op de kont mee waardoor we drijfnat zijn en de kuip redelijk vol met water komt. De motor en het kleine stukje fok op en de windvaan stuurt ons dapper de nacht in. Rond elf uur besluiten we over te gaan tot een wekker ritme van 15 minuten zodat we nog een beetje slaap krijgen en toch tijdig om ons heen kunnen kijken of alles goed gaat en er niet toevallig een tanker op ramkoers ligt. Gedurende de avond en vroege nacht blijft de wind in kracht toenemen en de zich verder opbouwende golven proberen de boot steeds uit het roer te duwen, maar ons dappere windvaantje laat niet met zich sollen en corrigeert steeds tijdig.

BOEM, we schrikken wakker. We horen iets onder de boot doorgaan. In now time vlieg ik naar buiten. De windvaan en het roer zitten nog op zijn plek. In het donker is niets te zien wat we geraakt kunnen hebben. Binnen gauw een inspectie rondje, geen water in de bilg, geen beschadigingen. Geschrokken kijken we elkaar aan maar vallen toch weer in slaap. We houden elke keer als de wekker gaat een lijstje bij van de windsnelheden zodat we een goed inzicht in de ontwikkeling van het weer hebben. Rond 4 uur begint de wind duidelijk af te nemen en bij de dageraad is het heerlijk rustig en de zee, is als of er niet gebeurd is, weer redelijk vlak.

Mich motort de boot vrolijk door naar het zuiden en ik haal wat slaap in. We besluiten om naar Agadir te varen om een beetje bij te komen en wat uit te rusten. Het blijkt de eerste echt lekker warme dag van de reis te worden. We genieten van het zonnetje en van het ontbreken van wind, eindelijk na vijf maanden kou, regen en grauw weer warmte!! Rond het middag uur varen we Agadir binnen. Nog even het papierwerk regelen met de corrupte heren van de douane, politie en gendarmerie, wat ons weer een paar pakjes sigaretten kost en het relaxen kan beginnen! welkom in Afrika!